Emosies en ons gesigte

Om gedagtes te kon lees...? MP 2008

Hier het ek ‘n baie vinnige skets gemaak en dit bygedam met waterverf. Daar is niks wat ek kon doen om die voorkoms bietjie op te helder nie – die ietwat nors en ontevrede, skalkse en sydelingse kyk is nie aan te verander nie!  Die meeste hiervan is per ongeluk; maar dan hou mens soms van ‘n Freudiaanse of Jungiaanse toevalligheid in die kuns. Punt wat ek wil maak is dat die kuns floreer op die suggestie van die visuele beelde…. dit herinner aan iets wat mens self gesien of ervaar het. In hierdie geval – emosie. Jy wil eintlik raai wat die persoon dink of op die punt is om te se. Dis nou nie die mees suksesvolle portretskets wat ek al gemaak het nie – maar eintlik lekker omdat dit “lewe”… ek sou objektief kon kyk en dan is die estetiese ding eintlik die klerasie om die nek en skouers… die skaduwees miskien. Dis ook die soort skets wat mens maklik weggooi omdat daar te veel foute in is – maar hou dit ‘n slag skuins, en dit begin lyk na iets wat jy liewer wil bere.

Read Full Post »

Portrette in waterverf

Vrou met goue hare. Portretstudie MP 2008.

Ek moet toegee, om portrette te skilder in waterverf medium is nogal moeilik – maar dan is portrette min of meer moeilik in enige medium. Die probleem met waterverf is dat mens heelwat minder moontlikhede het om korreksies aan te bring, iets wat nogal nodig is in die ontwikkeling van ‘n goeie skets van ‘n persoon. Mens kry die geheel selde perfek met een poging. In akriel en olieverf kan jy bo-oor die onderste lae verf sonder veel probleme – by waterverf is dit juis nie altyd so maklik om foute “toe te skilder” nie. Jy kan wel tot ‘n beperkte mate uitvee of donkerder lae inwerk… maar die gevaar om die eindproduk te bederf is nogal groot. Die beste is om in waterverf redelik sketsmatig te werk… nie te veel “af te rond” nie. Goed – dis my mening en my ervaring hierdie…!

Read Full Post »

Is waterverf werklik so moeilik?

Mens hoor dikwels die reaksie:  “waterverf is ‘n moeilike medium…”; en dit is dan ‘n verskoning waarom mense dit liewer vir die “meesters” los. Jammer dit is so. Punt is dat die meesters almal ook maar onder moes begin het… dit hang af of mens ‘n pad wil loop met ‘n kunsmedium.

Mens moet eers uitmaak of jy hou van die medium… probeer en kyk wat gebeur met jou. Volhard ‘n rukkie, leer en kyk af rondom jou van ander se werk – alle kunstenaars is honger kykers, hulle ondersoek alles en leer by almal – steels selfs, maar dit is goed so. ‘n Leerder moet nuuskierig wees, en mettertyd sy eie pad vind… in Karate of krieket kyk jy ook hoe ander ouens dit doen! Nou oor die moeilike medium… enige medium verg so ‘n pad, stap vir stap.  Jy is nooit eensklaps net vaardig nie. Dit is waar dat sommige mense groei in ‘n medium en andere bly stilstaan, miskien geblokkeer voel of geblokkeer raak. Skrywers ook..! Ek antwoord dikwels oor die kwessie so: “Hulle het jou vertrou met waterverf toe jy nog net ses of sewe jaar oud was op skool –  jou kunsonderwyseres (99% vd tyd) het nie vir jou gewaarsku dis ‘n moeilike medium nie – en siedaar, jy kon toe heerlik verf en te kere gaan en dit geniet. Nou moet jy hoor… dis glo “moeilik”… nonsens! Dis net, jy moet regtig geniet wat jy doen en die resultate kom later. ‘n Kunsplek is ‘n plek waar jy droom, speel, waag, eksperimenteer, ontgin, ontdek, impulsief mag wees, nuwe dinge mag doen, jou eie vertolking en jou eie kop mag volg. Dis hoe ‘n regte kunsplek lyk… daar waar jy kan swerf in jou eie verbeelding. Probeer dit ‘n slag.

Read Full Post »